In de 12e eeuw komt in Europa de mythe van de graal op. In principe is deze mythe een omschrijving van een queeste, een zoektocht naar het doel van het leven, nl. de eenheid met God in zich te vinden. In onze tijd bestaat sterk de neiging dit gehele graal-verhaal als historisch te zien. Ten onrechte. De auteur beschrijft de complexe graalmythe uit de middeleeuwen en laat duidelijk zien deze het niet historisch is. Hij analyseert de oorsprongen en ziet in de graalmythe drie stromen samenkomen: de Keltische, de christelijke en de alchemistische. Hij hervertelt de mythe met toelichting op de vele symboliek, kortom, een interessante en boeiende uitleg. In het tweede deel van het boek wil de auteur de betekenis van de mythe voor onze tijd bepalen. Maar hier gaat hij volledig de mist in. Opeens wordt de mythe wel als historisch beschouwd, hij baseert zich op de nonsens-schrijvers Baigent, Leigh en Lincoln, beschouwt allerlei speculaties als waarheid en komt er uiteindelijk op uit dat de graalmythe zich het beste realiseert in de tarot.
