In Gardners genealogieën gaan de stambomen van koning Arthur en zijn ridders terug op Jezus, die de koninklijke erfgenaam was van het Huis van Judea en niet werkelijk gekruisigd werd, en bovendien op Jozef van Arimatea ofwel Jezus’s broer Jacobus. Ook de Merovingers, Karolingen, Capetingen en andere vorstenhuizen hebben Jozef als stamvader. Zo bijvoorbeeld het Schotse Huis van de Stewarts of Stuarts. Erfgenaam van de troon is hier de 39-jarige Prins Michael, Graaf van Albany. Hij schreef een voorwoord voor het boek, dat zijn dynastieke rechten bepleit. Gardner baseert zijn Graal-genealogie op de bekende literaire, legendarische bronnen. Hij is vooral een verteller, die vrijwel al zijn kennis grondt op kritiekloos aanvaarde secundaire bronnen. Voor de lezer vormen waarheid en verdichting zo een onontwarbaar kluwen. Twee voorbeelden van speculatieve stellingen: Farao Echnaton is dezelfde als Mozes; de Dode-Zeerollen kwamen tot stand onder leiding van Judas, die opperschriftgeleerde was.

Absoluut niet te vergelijken met “Het heilige bloed, de heilige graal”. Het boek is veel te chaotisch en springt van de hak op de tak. Theorieën worden zeer slecht onderbouwd en de auteur neemt heel veel speculaties voor het gemak voor waar aan zonder met goede bewijzen te komen. Dit is wel het geval met het boek “Het heilige bloed…”.

Laurence Gardner was een Britse auteur en docent. Hij schreef over verschillende onderwerpen, waaronder historisch-religieuze speculatie zoals de Jezus-bloedlijn.